0     سبد خرید
FA | EN
آزمون پایداری حرارتی

زمان پایداری اکسیداتیو، تعیین مقاومت یک ماده در برابر اکسایش می باشد که توسط آنالیز حرارتی، فاصله زمانی شروع اکسایش گرمازایی در یک ماده در یک درجه حرارت مشخص در اتمسفر اکسیژن تا شروع واکنش تخریب ماده می باشد. آزمون براساس استاندارد ISO 11357 – 6   توسط دستگاه DSC  قابل انجام می باشد. در واقع هرچه میزان افزودنی پایدار کننده حرارتی پلیمر بیشتر باشد این شاخص افزایش می یابد یا به عبارتی مدت زمانی که طول می کشد تا تخریب حرارتی ماده شروع شود افزایش می یابد.

در زمان تولید به دلیل اینکه مواد مدت زمانی در داخل اکسترودر باقی می ماند لذا باید مواد پلیمری دارای پایداری حرارتی مناسب باشند تا تخریب نگردند. مواد پلی الفینی مانند PE دارای پایداری حرارتی پایینی می باشند لذا پس از سنتز در پتروشمی افزودنی هایی جهت پایداری حرارتی به آن اضافه می کنند تا در فرایندهای تولیدی قابلیت مقاومت حرارت را داشته باشد و تخریب نگردد.

این آزمون برای بررسی مواد اولیه و همچنین برای بررسی کیفیت محصول نهایی بهخ کار می رود به نحوی که اگر میزان OIT  مواد اولیه پایین باشد نشان دهنده پایین بودن مقاومت حرارتی مواد بوده و نمی توان مواد را فراورش نمود. برای محصول نهایی نیز اگر میزان این شاخص پایین باشد نشان می دهد که مواد به هنگام فراورش پایداری خود را از دست داده و این احتمال وجود دارد که مواد تخریب شده باشد. شایان ذکر است این آزمون برای مواردی که نیاز است اتصالات و یا لوله پس از تولید، جوشکاری گردند ضروری است چرا که مواد در مواجهه با دماهای بالا باید از لحاظ حرارتی پایدار باشد.

 

استاندارد آزمون : ISO 11357 – 6 . ISIRI 7186 – 6    

 


تماس با ما (021) 88037820